Fakty historyczne dotyczące Finowkanału

Kanał Finowkanal jest najstarszą żeglowną sztuczną drogą wodną w Niemczech. Łączy Hawelę z Odrą od ponad 400 lat i przez długi czas był jednym z najważniejszych połączeń transportowych w Brandenburgii.

W 1603 r. elektor Joachim Fryderyk Wilhelm wydał rozkaz połączenia Haweli z Odrą w Liebenwalde przez małą rzekę Finow. W 1609 roku, po zaledwie czterech latach budowy, odcinek o długości 22,6 km od Haweli do wioski Schöpfurth został ukończony w niezwykle trudnych warunkach. Trzeba było pokonać pięć śluz. Ówczesna sytuacja polityczna, ciągłe wąskie gardła finansowe i niepowodzenia w pracach budowlanych nie pozwoliły na rozpoczęcie regularnego ruchu żeglugowego na Kanale Finowkanal, który miał 38,62 km długości i 11 śluz, aż do 1620 roku. W wyniku wyniszczającej wojny trzydziestoletniej, ta imponująca konstrukcja inżynierii wodnej szybko popadła w ruinę. W 1692 r. elektor zarządził zbadanie, czy połączenie Haweli i Odry byłoby wykonalne.

Od 1743 r. kanał został przywrócony dekretem Fryderyka II ze zmodyfikowaną trasą i bardziej stabilnymi śluzami. Kanał był ponownie żeglowny w 1749 roku. W późniejszym okresie konieczne były ciągłe naprawy i przebudowy śluz. Kanał Finow rozwinął się w jedną z najważniejszych niemieckich śródlądowych dróg wodnych i zdeterminował szybki rozwój gospodarczy Doliny Finow jako kolebki „brandenbursko-pruskiego przemysłu” aż do XX wieku. Nawet dziś wzdłuż jej brzegów można odkryć liczne zabytki kulturowe i historyczne z epoki przemysłowej. Jednak przepustowość drogi wodnej wkrótce się wyczerpała.

W 1914 r. otwarto bardziej efektywny ekonomicznie kanał Odra-Hawela dla żeglugi śródlądowej. Kanał Finowkanal stracił na znaczeniu. Przez lata służył przede wszystkim do regulacji bilansu wodnego i w związku z tym przeprowadzano tylko najbardziej niezbędne prace konserwacyjne.